De Europese Richtlijn 2002/49/EG is gericht op de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai (kortweg de Richtlijn omgevingslawaai). In Nederland is deze richtlijn in 2004 ingevoerd in de Wet geluidhinder. De richtlijn is van toepassing op omgevingslawaai waaraan mensen worden blootgesteld.

In het bijzonder geldt ze voor:

• woningen;
• stille gebieden (zoals openbare parken) binnen de bebouwde kom van de zogenoemde agglomeratiegemeenten;
• stille gebieden op het platteland;
• geluidgevoelige gebouwen, zoals scholen en ziekenhuizen.

Voor deze geluidgevoelige gebouwen moet de geluidsbelasting in het peiljaar 2011 afzonderlijk worden vastgesteld voor de geluidbronnen die in de richtlijn worden onderscheiden. Dat zijn:

- wegverkeer op stedelijke wegen,

- wegverkeer op provinciale wegen, zowel afzonderlijk door de Provincies als binnen agglomeraties door de gemeente,

- wegverkeer op rijkswegen, zowel afzonderlijk door Rijkswaterstaat als binnen agglomeraties door de gemeente,

- wegverkeer cumulatief, binnen een agglomeratie, door de gemeente,

- railverkeer, zowel buiten agglomeraties door ProRail als binnen een agglomeratie door de gemeente,

- luchtvaart van en naar Schiphol, door Verkeer en Waterstaat,

- industrie voor zover van invloed binnen een agglomeratie, door de gemeente.

De richtlijn richt zich vooral op het vaststellen, beheersen en waar nodig verlagen van geluidsniveaus in de leefomgeving. Het toepassinggebied beperkt zich tot een aantal gedefinieerde brontypen, te weten weg- en railverkeer en luchtvaart en specifieke vastgelegde industriële activiteiten.

Om de schadelijke gevolgen van omgevingslawaai te bestrijden, worden volgens de Richtlijn omgevingslawaai de volgende instrumenten toegepast:

• inventariseren van de blootstelling aan omgevingslawaai door middel van geluidsbelastingkaarten;
• vaststellen van actieplannen om omgevingslawaai te voorkomen en/of te beperken; de plannen moeten vooral gericht zijn op plaatsen waar hoge blootstellingniveaus schadelijke effecten kunnen hebben voor de gezondheid van de mens; ook moeten ze een goede geluidskwaliteit handhaven;
• voorlichten van het publiek over omgevingslawaai en de effecten daarvan; daarbij hoort het publiceren van de geluidsbelastingkaarten en het houden van inspraak over de actieplannen.

Het programma Stiller op Weg biedt inspirerende praktijkvoorbeelden van andere gemeenten. deze voorbeelden kunt u gebruiken bij het schrijven van een actieplan.